Arno + Margriet, 2 februari 2007
Maleisië , Langkawi

De laatste keer

Op de voorlaatste dag hebben we een visser en zijn boot gehuurd. Hij zou met ons gaan vissen op de betere plekjes en ons nog enkele uren afzetten op een onbewoond eiland. Eerst maar eens gaan vissen. Dit keer niet met een echte hengel, maar met een stuk touw dat op een katrolletje vastzit. Aan dat touwtje zit een haakje en wat lood. Na de aas op het haakje te hebben gedaan, gooide je haak, aas, lood en touw in het water en het geheel zonk naar de bodem van de zee. En nu maar happen.
Dat gebeurde een keer of zes. Maar alleen via het touwtje van de visser. Gelukkig mochten de kinderen ze wel binnen halen en in het emmertje gooien. Eén keer lukte het Arno om zelf wat te vangen. Leuk, maar het bleek meteen het kleinste visje in het emmertje te zijn. Margriet had ook beet, maar dit keer zat haar haakje vast in het net van een andere visser. In dat net zaten wel een heleboel visjes, dus toch niet slecht.

Na een uurtje gevist te hebben, voeren we naar het onbewoonde eiland. Niet zomaar
varen, maar met de snelheid van een speedboot. De melk en het fruit van het ontbijt waren snel veranderd in een milkshake. Gelukkig bleken er bij aankomst nog steeds drie kinderen in de boot te zitten. Het eiland was inderdaad onbewoond, maar dan vooral ’s nachts. Nu had geloof ik elke visser en georganiseerde boottocht dit eiland als hét onbewoonde eiland beloofd. Maar daarom niet minder mooi. Naast de gebruikelijke toeristen met veel tattoos, dit keer ook moslimvrouwen in het water. Best grappig om een knaloranje zwemvest over een burka in het water te zien drijven….

Dat was het dan bijna. Vandaag nog maar even genieten van het mooie weer en het heerlijke zwembad. Dan klaarmaken voor het vertrek. Vanavond om half acht worden we opgehaald om naar het vliegveld van Langkawi te worden gebracht. Rond tien uur vliegen we dan naar Kuala Lumpur. Daar vertrekken we dan rond middernacht naar Nederland. Na een uurtje of twaalf vliegen, landen we rond zes uur in de ochtend (Nederlandse tijd) in Amsterdam. Als Kees ons niet vergeet, kunnen we een uurtje of wat later eindelijk de open haard aandoen en onze geliefde katten omarmen (Petra, Wim en kids enorm bedankt). Als jullie dit lezen, is het dus aannemelijk dat wij alweer ‘genieten’ van de vrieskou en een bakkie Senseo…..

Het was een bijzondere reis. Langer en verder dan een gewone vakantie, maar ook anders. We plannen onze vakanties vaak met anderen. En als je al ‘alleen’ op een camping staat, tref je toch ook vaak andere Nederlanders met kinderen. De kinderen hebben dus bijna altijd wel vermaak en ook wij vinden dat erg gezellig. Tijdens deze reis was dat anders. Als je al eens andere mensen trof, was dat meestal van korte duur. Na één of twee dagen gingen zij of wij weer ergens anders heen. We hebben ervan genoten dat de kinderen zich zo gemakkelijk aanpasten aan elke nieuwe situatie en zo heerlijk met elkaar hebben gespeeld, zonder veel onvertogen woorden. Zo blijkt dat je het zonder speelgoed, TV of computer ook heel leuk – of misschien wel leuker – kunt hebben.

Wat betreft de landen die we bezochten: iedereen die in NZL is geweest, roept erover. En daar sluiten we ons graag bij aan! Een schitterend land, goed georganiseerd, kindvriendelijk en qua flora en fauna heel divers en bijzonder. Zelfs als je een hele dag in de camper reed, verveelde het landschap nooit.
Maleisie (dat wil zeggen: Langkawi) is exotisch, maar een eiland van tegenstellingen. De resorts zijn schitterend, maar het achterland is op veel plaatsen armoedig. Zes dagen in het resort was heerlijk als afsluiting, maar het is niet onze manier van vakantie vieren.

Dan nog een rondje hoogte- en dieptepunten van ons allen:

Jaap vond het het allermooiste dat hij kan poepen op het potje. Hij vond het erg jammer dat hij zό verkouden was op de heenreis, dat hij het eerste half uur na de landing zijn ogen niet open kreeg omdat ze dichtgeplakt zaten van de smurrie.

Ties vond het vechten met de krokodillen het allervetste. De vervelende apen die alles wegpakten vond hij maar stom.

Noortje vond het zwemmen met de dolfijnen het allerleukste. Het vervelendste vond ze dat ze in het vliegtuig één keer bijna moest overgeven.

Margriet vond het heerlijk om zes weken lang zo intensief met man en kinderen op te trekken, zonder allerlei door anderen verzonnen verplichtingen en stress. Je maakt elkaar weer op een heel andere manier mee dan in het strakke ‘regime’ van thuis.
Dieptepunt vond ze het ritje met de dubbeldekker in Nelson op de zoveelste regenachtige dag, langs allerlei zogenaamde bezienswaardigheden (onze eigen camping, de ingang van de dierentuin, enz.).

Voor Arno was het hoogtepunt die ene stewardess tussen Kuala Lumpur en Langkawi op 10.000 meter. Zijn dieptepunt was de ‘verplichte’ excursie naar een waterkrachtcentrale zo’n 200 meter onder de grond.

We hebben het erg leuk gevonden jullie via deze site op de hoogte te houden. Voor onszelf was het een soort van ‘dagboek bijhouden’. Fijn dat jullie met zo velen reacties stuurden. We keken er elke keer weer naar uit. De site is de afgelopen weken ruim 6000 keer bezocht. Dat betekent zo’n 150 keer per dag. We dachten dat wij de enigen waren die niet hoefden te werken…..

Reinier en Annemarie bedankt voor jullie tip om de laptop mee te nemen. Niet alleen handig voor het schoolwerk van Noortje, maar ook voor het schrijven van deze stukjes. Gaat toch wat makkelijker dan in het internetcafé ter plekke verzinnen wat je moet schrijven.
Corine en Chris, bedankt voor het lenen van de portofoons. Ze hebben er voor gezorgd dat wij, terwijl Jaap z’n middagslaapje deed, gewoon door een dorpje konden wandelen, in een park konden lunchen of aan het zwembad konden liggen.
Verder dank aan iedereen die ons op één of andere manier behulpzaam is geweest.

Regelmatig hebben we ook gedacht aan Jan en Joke den Bak. Ze zouden hebben genoten van de verhalen. Volgens ons kun je geen betere besteding aan een erfenis geven, wetende dat ze zelf ook heel veel van reizen hielden.

We zullen elkaar binnenkort weer gaan zien. De kinderen gaan a.s. maandag weer naar school of kinderdagverblijf. Arno gaat ook weer beginnen en Margriet heeft nog drie weken vakantie. Mocht je ons treffen, dan zijn we te herkennen aan een wintersporthoofd zónder ‘brilletje’!

Verras Margriet en Arno in Maleisië met een belletje via HalloBuitenland.nl